SERIAL NETFLIX
23 WRZEŚNIA 1920 TŁUMY NA OTWARCIU LUKSUSOWEGO HOTELU
Dzień dobry.
Dla niektórych.
ZAGINĄŁ PIES PAN PENNYCRUMB
Dobry!
O w mordę.
Cholera!
O w mordę!
Witaj, nieznajomy.
Cześć.
BEVERLY HILLS, KALIFORNIA
Ta czy ta?
Nie. Chcę posłuchać o tym,
jak Akademia Umbrella pokonała złodziei w muzeum.
Znowu?
Zgoda.
To była ciemna, deszczowa noc…
Claire? Mamusia przyszła.
Mamusia?
Co?
- Kim ty jesteś? - Patrick…
- Mamo! - Co się dzieje? Kim jest ta kobieta?
Gdzie moje dziecko?
Masz natychmiast wyjść.
- Gdzie Claire? - Tu nie ma żadnej Claire.
- Przestraszyłaś ją! - Przepraszam.
Coś jest nie tak.
Coś jest bardzo nie tak.
Dojechaliśmy. Hotel Obsidian.
SZÓSTKA KENNEDY’EGO – GRUPA ZAMACHOWCÓW
Przyjmujemy tu wszystkich.
LUTHER HARGREEVES, PODWÓJNY AGENT
PO ZAMACHU SISSY COOPER BYŁA POSZUKIWANA PRZEZ FBI. ZMARŁA W 1989 ROKU.
Dałaś mi
najwspanialszy dar mojego życia.
Dzięki tobie pierwszy raz poczułam, że żyję.
Pomogłaś mi odnaleźć nadzieję.
To coś cudownego.
PONADCZASOWE FRYZURY NA KAŻDĄ OKAZJĘ!
Nawet nie zauważasz klatki, w której tkwisz,
póki nie zjawi się ktoś, kto cię wypuści.
- W czym mogę pomóc? - Hej.
Dzięki.
Old Holland Road w Pensylwanii.
CZEK ZA NIEMOWLĘ – NUMER 4
Chryste, co za nora.
Ten mały delikwent to twój syn?
Rzekomo.
Ale zabawne!
A kto jest matką?
- Lila. - Słucham?
- Lila tu jest? - Była.
Podrzuciła go wczoraj i prysnęła.
- Nie przepadam za nią. - Przestań.
W zasadzie to rodzina.
Wczoraj próbowała nas zamordować.
Jak mówiłem. Rodzina. Diego, czy ona wróci?
Mam nadzieję,
bo mamy w tej chwili ważniejsze sprawy na głowie!
Uspokój się!
- Gdzie Luther? - Kogo to obchodzi? Pewnie biega.
Ekstra fryz.
Marcus się ze mną wczoraj spotkał.
Co? Rozmawiałaś z wrogiem?
- Sama? - Ktoś musiał coś zrobić.
Kto cię wybrał, Vanya?
Viktor.
Kto to Viktor?
To ja. Zawsze nim byłem.
Ktoś ma z tym problem?
Mnie to nie przeszkadza.
Mnie też nie. Super.
Cieszę się, Viktorze. Ale o ile wiem, nie jesteś rzecznikiem tej rodziny.
Wszystko jest w porządku. Marcus to rozumie.
Nie chce wojny tak samo jak my.
Co ty gadasz? Chciał nas zabić!
- Lila też, a masz z nią syna. - To nie tak.
Zawarliśmy umowę. Odda teczkę Piątki i przeniesiemy się w czasie.
Dzisiaj ma mi ją przekazać.
Dzięki Bogu!
Gość pogrywa z tobą jak z amatorem.
Serio?
Ale może to wykorzystamy przeciwko nim i zrobimy z nich miazgę.
Diego, przestań.
Dzisiaj nic nie będziesz robił.
Tylko zaprzyjaźniał się z potomkiem.
Rzekomym potomkiem.
Odbiorę teczkę.
Potem wrócimy i naprawimy oś czasu.
Nigdzie nie wrócimy. Ta oś czasu jest całkiem znośna.
Powiedz to Allison,
która opłakuje córkę, która tu nawet nie istnieje!
Do tego zastąpiły nas jakieś kluchy, kostki i ptaszory.
News z ostatniej chwili, geniusze! Nie chodzi o nas!
Rozejrzyjcie się.
Może nie zauważyliście, ale nie ma zagłady.
Nie doszło do apokalipsy. Świeci słońce.
Ptaki robią to, co robią ptaki. Tylko to się liczy.
Koniec z ingerencją w bieg czasu.
A ja przechodzę na emeryturę.
Czy on użył wody po goleniu?
Martwię się.
Słuchaj, a może byśmy się stąd wyrwali?
Pojechalibyśmy na wycieczkę.
O czym mówisz?
Mówię o krótkim wypadzie na wieś.
Ty i ja, wiatr we włosach.
Thelma i Louise na pustej drodze.
One na końcu umierają.
Będziemy się trzymać za ręce i oddychać pełną piersią, mój cherubinku.
Posłuchaj.
Wczoraj omal nie umarłem od nocnych pierdów Luthera.
Wyjedźmy, zażyjmy świeżego powietrza.
Dobra, połknę przynętę. Czemu ja?
Mówiłeś, że przechodzisz na emeryturę, a tak robią emeryci.
- Powinieneś się rozerwać. - Nie ma homarów.
- Słucham? - Przed chwilą były trzy homary.
Może Chet zrobił z nich poranny koktajl.
Jesteś kretynem, ale wchodzę w to.
- Zabieraj łapy ode mnie! - Widziałem cię!
Co ty wyrabiasz?
Pański syn wepchnął sobie w spodnie trzy muffinki.
To szwedzki stół! Mogę brać, co chcę!
Zajmę się nim.
- Spokojnie. - Czas na podstawowe zasady.
Może bez rękoczynów?
Zamknij się i posłuchaj.
Mój ojciec był wybitnym fiutem.
Kiedy byłem takim szczylem jak ty, obiecałem sobie,
że nigdy nie będę traktował swoich dzieci jak on.
Przestań, bo się rozpłaczę.
Ale jestem zapracowanym facetem i mam dużo na głowie.
Nie pozwolę, żebyś mnie spowalniał.
Tak, wyglądasz na zapracowanego.
Możesz zostać do powrotu mamy.
Ale masz przestać się wydurniać,
bo będziemy mieć poważny problem.
Spójrz na mnie.
Kapujesz?
Chłopie,
z ucha ci cieknie.
Zapomniałem spakować leku na ucho.
Jasna… Leku na ucho?
Bez niego wycieka mi ropa i śmierdzi jak kocie rzygi.
Chodź.
A ty dokąd się wybierasz?
- Dzieciak. Zaraz wrócę. - Nie.
Zostań tu, dopóki nie odzyskam teczki.
Nie jesteś jego szefem.
- Kto… - Chodź.
Kupimy coś do picia na drogę.
- Czasem trzeba się zresetować. - Dokąd idziecie?
- Wypuścić szczury z labiryntu. - Pospiesz się.
Mama?
Czemu ludzie mnie tak nazywają?
Gdzie jestem?
W Akademii, głuptasie. Wszyscy na ciebie czekają.
W Akademii?
Oto i on.
Chodź, usiądź z nami.
Spokojnie. Nikt ci nie zrobi krzywdy.
Może koktajl?
Dzięki.
Zjesz coś?
Nie, chyba nie powinienem. Czy to masło z nerkowców?
Z nerkowców, z migdałów, ze słonecznika, tahini, orzechy brazylijskie.
Rety. Wiecie co?
Skoro już o tym mowa, to właściwie przekąsiłbym małe co nieco.
- Wcinaj. - Dzięki.
Wiemy, że jesteś Numerem Jeden,
ale nie zostaliśmy sobie przedstawieni.
Jestem Ben, Numer Dwa.
Fantastycznie cię znowu widzieć.
Czemu wszyscy tak na mnie patrzą?
Bo od 15 lat nie żyjesz.
Nie żyję?
Co masz na myśli?
Długa historia.
Ja jestem Fei, Numer Trzy.
Alphonso, Cuatro.
Sloane. Pięć. Hej.
- Hej. - Ja jestem Jayme, Sześć.
To oczywiście Christopher. Numer Siedem.
Nie przejmuj się nim. Jest dzisiaj dosyć opryskliwy.
Nie zrozumiałby.
A co z Numerem Jeden?
- O co pytasz? - Gdzie jest?
To chcielibyśmy wiedzieć.
Gramy w jakąś grę?
W cokolwiek gracie z nami, przegracie.
Wy porwaliście naszego Numer Jeden, my porwaliśmy ciebie.
Porwaliśmy Marcusa?
A niby po co?
Wojna? Życzenie śmierci?
Widzieliśmy go z twoją siostrą.
- Którą? - Tą małą z wielką mocą.
Vanya?
Przyznam szczerze,
że Vanya by raczej nikogo nie porwała.
Chociaż zwykle dowiaduję się o takich sprawach ostatni.
Jesteś Numerem Jeden. Powinieneś wiedzieć wszystko.
Tak mogłoby się wydawać. Dyscyplina nie jest naszą mocną stroną.
Każdy robi, co chce.
Słuchajcie.
Da się to łatwo załatwić.
Wrócę do siebie. Rodzina pewnie się o mnie martwi.
Jeśli mają waszego gościa, odeślę go bez szwanku.
Rozstaniemy się w zgodzie.
Co wy na to?
Może być?
Super.
Po co ten pośpiech? Zostań, aż wróci Marcus.
Moja rodzina po mnie przyjdzie.
Wspaniale.
Do tego czasu czuj się jak w domu.
I…
zanim zapomnę, jeśli spróbujesz uciec,
ptaki Fei wydziobią ci oczy i uwiją gniazdko w twojej czaszce.
Supcio.
Co lubisz robić dla zabawy?
Udało ci się przespać?
Mam dla ciebie śniadanie.
Nie jestem głodna.
Powinnaś coś zjeść.
- To moja wina. - Przestań. Nie.
Wiedziałam, że jeśli wrócimy, coś może pójść nie tak. Ale zaryzykowałam.
Zostawiłam Raya, aby być z Claire, a teraz jest tak…
jakby nigdy nie istniała.
Nawet nie mam jej zdjęcia.
Może uda się to naprawić.
Jak to?
Teczka Piątki. Spróbuję ją odzyskać.
Jak?
Znów spotykam się z Marcusem. Zrobimy wymianę.
Znów?
- Spotkaliśmy się wczoraj. - Bez nikogo? To szalone!
Ktoś musiał coś zrobić.
Dla ciebie. Dla nas wszystkich.
Co robisz?
Idziesz beze mnie? Odbiło ci?
Myślisz, że nie chcę iść z tobą? To ty oszalałaś.
Jeszcze się nie poddawaj.
Skąd ten nagły optymizm?
Trochę się u mnie zmieniło.
Fryzura.
Trochę więcej.
Wyjaśnię po drodze.
Dobra.
Berlinie, szykuj się.
Działaj, durna teczko.
Jestem gotowa.
Ty pizdo jebana!
Pierdol się!
Dlaczego nie działasz,
ty suko?
Muszę się dostać do Berlina!
Kurwa!
PRZYDROŻNE ATRAKCJE
Nawet nie jest tak okropnie.
Mówiłem ci.
Całe życie działałem pod presją.
Misje dla taty,
praca dla Komisji, próby przeżycia apokalipsy.
Zawsze oglądałem się za siebie, czekałem, aż dopadnie mnie los.
- Miło po prostu odetchnąć. - Brawo, stary.
Emerytura ci służy.
Właśnie!
Zaznaczyłem atrakcje, które mamy po drodze.
Nie wiem, czy znajdziemy na to czas.
Cukiernia Ricky’ego ma dobre opinie.
Muszę ci coś wyjaśnić.
Daj spokój.
Zamknij się na dwie sekundy.
Dwie sekundy? Dobra?
Zamieniam się w słuch.
Jedziemy do Pensylwanii,
żeby znaleźć
moją biologiczną matkę.
- Słucham? - Przepraszam.
Potrzebowałem emocjonalnego wsparcia.
Zrobiłeś ze mnie sznaucera?
Nie pojechałbyś, gdybym powiedział prawdę.
Pewnie, że nie. Wiesz dlaczego?
- Bo jestem na emeryturze! - Wiem.
To miał być beztroski wypad.
Może taki być, skarbie.
Kłębek Sznurka? Skręć.
- Skręcaj! - Co? Pięć!
To jedna z najlepszych atrakcji!
- Zginiemy! - Mam to gdzieś!
Pięć, puszczaj!
Bez sznurka nie będzie matki biologicznej!
- Czemu nie powiedziałeś wcześniej? - Po prostu…
Nie wierzę, że tego nie zauważyłam.
Nie mogłaś.
Wiem, ale czuję się jak idiotka.
Możesz się przymknąć na dwie sekundy?
Nie mogłaś wiedzieć.
Sam do końca nie wiedziałem.
Kiedy spotkałem Sissy…
Ona coś we mnie otworzyła.
Pokazała, że nie mogę uciekać przed tym, kim naprawdę jestem.
Gdy ją straciłem, zrozumiałem…
Nie mogę już żyć w tej klatce.
I nie będę.
Zawsze nienawidziłem luster.
Sądziłem, że każdy czuje się obco w swojej skórze.
Pewnie tak nie jest, prawda?
Co widzisz teraz?
Siebie.
Tylko siebie.
Dziękuję, że mi zaufałeś.
Jesteśmy rodziną, Viktorze.
Rozumiesz?
I nic nie sprawi, że będę cię mniej kochała.
Chodź.
Wiesz co? Nie wiem czemu, ale myślałem, że będzie znacznie większy.
Mnie się wydaje duży.
Mnie ciekawi co innego.
Skąd wiesz, że twoja matka jest w Pensylwanii?
Pewnego razu byłem w dwutygodniowym ciągu.
Dokładnej daty nie znam,
bo cały czas leciałem na antydepresantach,
ale Amy Winehouse była na topie,
więc to musiało być gdzieś około 2007 roku.
Wszedłem do gabinetu taty, szukając klucza do jego sejfu,
bo Pogo schował wszystko, co warto było ukraść.
Ale znalazłem kronikę naszej rodziny opowiedzianą w przeterminowanych czekach.
Rachel Herschberger?
KWOTA: 3000 $
Byłem zbyt nawalony, aby coś z tym zrobić. Bałem się jej szukać.
Ale zawsze w głębi duszy
zastanawiałem się, czemu sprzedała mnie za trzy patyki.
Nie mogła zażądać pięciu? Sześciu?
Widziałeś coś o mojej matce?
Nie. Przykro mi.
- Czemu teraz? - To oczywiste.
Tata nas wydziedziczył. Grace to nie Grace. Ben odszedł.
To chyba dobry moment, żeby się dowiedzieć, kim mogłem być,
gdybym nie dorastał w tej durnej rodzinie.
Czy to w ogóle była rodzina?
Nie, bardziej…
Instytut dla Wrednych Delikwentów. I to kiepski.
Ale czym jest rodzina?
To taki wielki kłębek sznurka, którego nie da się rozplątać.
Olbrzymia kula zobowiązań, którą całe życie pchałem pod górę.
Z czasem robi się coraz większa.
- Próbujesz ją rozplątać… - Toczy się w dół…
- Tylko po co? - Po co?
Cieszę się, że pojechałeś ze mną.
Dobry z ciebie brat.
Teraz ty powiedz coś miłego o mnie.
Znajdźmy twoją głupią matkę.
Też cię kocham, kwiatuszku!
Pospiesz się. Musimy wracać do hotelu.
- Muszę znaleźć właściwy lek. - Weź którykolwiek.
Próbowałeś któregokolwiek?
Nie, mnie uszy nie tryskają sokiem.
To mi zaufaj. Potrzebuję konkretnej marki.
Jayme, weź mi chrupki.
- Znalazłem. - Zaczekaj na zewnątrz.
- Czemu? - Zaraz nakopię temu głąbowi.
- Spoko, pomogę ci. - Idź.
Co za przypadek.
Jedyny przypadek, jaki widzę, to ty.
- Śledzisz mnie? - Schlebiasz sobie.
Wyjdź, bo cię spiorę jak burą sukę.
Próbuj, grubciu.
Kurde!
Wiem. Nic przyjemnego, prawda?
Kurde!
Stary, podbródek.
Czasem tak się zdarza.
Stanley, nie!
Cholera jasna!
Moja noga!
- Już skumałeś, jak to działa? - To mój dzieciak, dupku!
Zmęczyłeś się? Serduszko słabnie?
Ani trochę.
- Gdzie cię trafił? - Nic mi nie jest!
- Wyliżesz się. - Pomocy.
Nie jest tak źle. Przestań płakać.
Uważaj!
Ta laska chciała cię opluć.
Padnij!
- Umiem się sobą zająć! - Jasne.
- Giń, kurwa. - Nie przeklinaj!
Chodź.
No co ty? Mamy ich na widelcu.
„Kto zbije i się zmyje, następnego dnia też bije”.
- Co za pierdoły. - Wiem.
Sukinkot! Klaus jest amiszem.
- To wszystko wyjaśnia. - Niby jak?
Spójrz na to miejsce!
Tego mi brakowało w dzieciństwie.
- Klaus? - Tak?
Czekaj chwilę.
Kontrola sobowtórowa. Czujesz coś dziwnego?
Swędzenie, pocenie się, gazy?
Czuję się świetnie.
Mam tylko starą wysypkę na jajkach, ale na nią nic nie poradzę.
Dobra. Powodzenia.
Co? Nie idziesz ze mną?
Musisz to zrobić sam.
Sam?
Dobra.
Dam radę. Jasne.
Uszanowanko.
Dobry wieczór.
Mamo.
Nie, Angliku.
Tu nie ma matek.
Tylko króliki.
Przepraszam.
Szukam Rachel Herschberger.
Nie ma Rachel.
Szkoda.
Wiecie może, gdzie ją znajdę? Próbuję ją znaleźć.
Mówię, że nie ma tu Rachel.
Wracaj do miasta, gdzie twoje miejsce, a nas zostaw w spokoju.
Dobra, jasne. Po co robić z igły widły?
Caleb, daj mu mówić.
Niepokoisz kobiety i denerwujesz mnie.
Wcale nie.
Nie niepokoję kobiet. Żartujesz?
Kobiety mnie uwielbiają.
Chryste! Co z tobą, człowieku?
Sądziłem, że jesteście mili!
Miałeś mylne wyobrażenie, Angliku.
W porządku.
Chcę, żebyś wiedział,
że przez ciebie amisze są dla mnie skończeni!
O, tu!
Skończeni!
Już dobrze, Sarah-Beth. Odchodzi.
Fantastyczna sala!
Urządziliśmy ją w miejscu dawnego salonu.
Kino domowe i ogród zen były imponujące,
ale to przebija wszystko.
Wiesz, zawsze chciałem, żeby Akademia Umbrella tak wyglądała.
Wy robicie coś razem!
Wy nie?
Nie bardzo.
Nasz brat zmarł…
Byliśmy dziećmi.
- Numer Sześć. Nasz Ben. - Przykro mi.
Potem już wszyscy mieli rodzinę w dupie.
Każdy znalazł swoje zajęcie.
Stawałem na rzęsach, ale im nie zależało.
A po jakimś czasie mnie też przestało zależeć.
Na treningach, misjach…
Na tym, że jestem Numerem Jeden.
Sądziłam, że jesteś inny.
- Tak? - Tak.
A jesteś naprawdę uroczy.
Gdybym mogła, natychmiast bym stąd odeszła.
- Czemu nie możesz? - Czemu ty nie mogłeś?
Słuszna uwaga.
Przez całe życie nie znałam niczego poza tym domem.
Wiem, że istnieją lepsze miejsca.
Pewnego dnia chcę je zobaczyć.
Wiesz…
byłem jakiś czas na Księżycu.
Co? Ale super!
- Tak uważasz? - Tak! Na Księżycu?
Nikt nigdy nie uważa, że to fajne.
Na Księżycu, tak!
Opowiedz mi więcej o tej swojej rodzinie,
zanim tu przyjdą cię ratować.
Gdzie mieszkacie?
W obskurnym hotelu w centrum. Nazywa się…
- Chcesz wyciągnąć informacje. - Nie.
Oczywiście. Luther, jesteś taki głupi!
„Naprawdę sądzisz, że Księżyc jest fajny?”
Ale ze mnie…
Ben prosi na słowo.
Idź się umyć.
- Ja nie próbowałam… - Sloane.
Nie znasz mojego imienia
Lecz zawszy gdy mijasz mnie
Dziewczyno, płakać mi się chce
Tak jest mi źle
Wchodzę do…
Co to?
Choć jednego dnia nie mogę mieć wolnego?
Nie wiedziałem, jakie lubisz najbardziej.
Stworzyłeś je wszystkie.
Hej!
Przepraszam!
- Nie chcę kłopotów. - Nie!
Znasz Rachel, prawda?
To moja siostra.
Gdzie mogę ją znaleźć?
Młody człowieku, ona nie żyje od ponad 30 lat.
Jak zmarła?
Wylew do mózgu.
- Szybko odeszła, dzięki Bogu. - A jej syn?
Jaki syn?
Zaraz. Kiedy umarła?
To był 1 października 1989 roku.
- O co chodzi? - O nic, to tylko…
moje urodziny.
- Krowy zniknęły! - Musisz już iść.
- Cholera! - Idź!
Posłuchaj.
Wiesz, jak używać tej teczki?
Bo Klaus wylądował w Wietnamie.
Nie mogę sobie pozwolić na kolejną wpadkę.
Wiem.
Ja też nie.
- Pięć to dupek… - Tak.
…ale nie jest potworem.
Gdy wyjaśnimy, ile to dla nas znaczy, pomoże nam. Musi.
Ale trzeba zdobyć teczkę.
Proszę.
Pięć!
Odpal wóz, dobra?
Cholera! Pięć!
Odpal wóz!
Pięć! Odpalaj!
No raz, raz!
- Nie potrafisz się dogadać z ludźmi? - Próbowałem. Naprawdę!
- Zaczekaj! - Jedną chwilę!
- Weź to. - Co to jest?
Śmierć Rachel była nietypowa. I nie tylko jej.
Dawaj! Wsiadaj, Klaus!
Masz jej oczy.
- Angliku, idź! - Klaus, teraz albo nigdy!
Klaus!
Uciekaj!
Ta oś czasu jest pełna zagadek. Moja mama umarła, zanim się urodziłem!
Coś ty powiedział?
Nie przyjdzie.
Coś musiało się stać.
Albo cię wystawił.
On taki nie jest.
Wiesz to po 15 minutach znajomości?
Takich jak ty nie wpuszczamy.
Co mówisz?
Że wciąż tu jesteście.
Zamówicie coś, zanim przyjdzie wasz znajomy?
- Tak. - Nie.
Wrócę później. Nie ma pośpiechu.
Nic ci nie jest?
Ja nie…
Poczytaj mi, mamo.
Claire, skarbie.
Chcę, żebyś mi poczytała!
Słyszałam plotkę, że jesteś zmęczona.
Allison, co się dzieje?
Gdzie jest Claire?
- Muszę się przewietrzyć. - Dokąd idziesz?
Na co się gapisz?
PRZESTĘPCZOŚĆ JEST PROBLEMEM. MY JESTEŚMY ROZWIĄZANIEM.
Mówię do ciebie!
Przepraszam.
Allison?
Wszystko gra?
Tak.
Chodźmy.
Krzyczałeś i prosiłeś o pomoc.
Nie krzyczałem.
- Dokopałbym mu. - Nie mogłeś oddychać.
Rodzina chyba się po ciebie nie wybiera.
Na pewno dopracowują ostatnie szczegóły
i tak dalej…
Wyluzuj. Jesteś wolny.
Dlaczego?
Gest dobrej woli.
Ale przekaż rodzinie bardzo ważną wiadomość.
Jasne.
Wypuśćcie Marcusa.
Jeśli spadnie mu włos z głowy, dopadniemy was.
Was wszystkich.
I następnym razem nie będziemy tak gościnni.
Bardzo nie lubię, jak mi grożą.
Rób, co każemy, bo inaczej…
Ptaki. W moim mózgu. Czaję.
Torby nie zapomnij.
Mam nadzieję, że pobyt się udał.
Przepraszam.
Kto coś takiego robi?
O czym tam mamroczesz?
O Lili.
Żeby mi tak wcisnąć Stana? Tak się nie robi.
Trzeba ponosić konsekwencje swoich działań.
Nie o to chodzi.
A o co?
On mnie ogranicza.
Muszę błyskawicznie reagować na zagrożenie.
Jak mam to robić, gdy niańczę 12-latka?
Jesteś jego ojcem!
Rzekomo.
Przynajmniej masz dziecko.
Poproszę jeszcze jeden.
Zapraszam wszystkich.
Gdzie jest Luther?
Ja go nie widziałam.
Wiecie co? W tej chwili mamy większe problemy.
Niby jakie?
Takie.
TYLKO ONA SŁYSZAŁA TEN DŹWIĘK.
- Kto to? - Nasze matki.
TAJEMNICZA ŚMIERĆ
To była moja.
Wszystkie nie żyją.
Zmarły tego samego dnia, 1 października 1989 roku.
- To nasze urodziny. - Już nie. Zmarły, zanim się urodziliśmy.
Skoro się nie urodziliśmy, jak możemy istnieć?
- Właśnie! - Co chcesz powiedzieć?
Kiedy tu skoczyliśmy, stworzyliśmy paradoks czasowy.
I to nie byle jaki.
To paradoks dziadka.
Czym jest paradoks dziadka?
SERIA WYLEWÓW KRWI DO MÓZGU
Luther! Hej!
Co jest grane?
Załatw go, TJ.
Szlag by to!
- Co teraz? - Może… Tak.
Muszę…
Jesteś.
Wezmę to od ciebie.
- Musimy być cicho. - Czego ode mnie chcesz?
Chciałabym cię przeprosić za to, co się stało wcześniej.
To kolejna z twoich gierek?
Nie rozumiesz. Byliśmy obserwowani.
Przez kogo?
Przez moją rodzinę. To wariaci.
Chcę, żebyś wiedział, że wszystko, co mówiłam, było szczere.
Nawet to o Księżycu?
Zwłaszcza to o Księżycu.
Czy teraz nas obserwują?
Nie, ale musimy być…
Napisy: Przemysław Rak